Her şeyi 'evet' diyen eziklik midir?

Her şeye “evet” diyen biri otomatik olarak ezik değildir; fakat bu davranış çoğu zaman özgüven eksikliği, onaylanma ihtiyacı ya da sınır koyamama ile ilişkilidir. İnsan bazen uyum sağlamak, çatışmadan kaçınmak ya da başkalarını kırmamak için “evet” diyebilir. Bu sağlıklı ve bilinçli bir tercihten geliyorsa sorun değildir. Ancak kişi kendi isteklerini, ihtiyaçlarını ve sınırlarını sürekli yok sayarak “hayır” diyemiyorsa, burada bir güçsüzlükten çok kendini değersiz görme riski ortaya çıkar. Her şeye “evet” demek, insanı zamanla yorar. Kendi hayatının öznesi olmaktan çıkarır, başkalarının beklentileriyle şekillenen bir konuma iter. Bu durum dışarıdan “eziklik” gibi algılanabilir ama özünde bu, çoğunlukla öğrenilmiş bir davranıştır; reddedilme korkusu, sevilmeme endişesi ya da geçmiş deneyimlerin etkisi vardır. Sağlıklı olan, gerektiğinde “evet” diyebilmek kadar “hayır” diyebilme cesaretine de sahip olmaktır. Sınır koyabilen insan kaba değil, kendine saygılıdır. Kısacası sorun “evet” demekte değil; bunu özgürce mi, yoksa korkuyla mı söylediğindedir.

Ben şöyle düşünüyorum: Her şeye evet demek bana göre eziklik değil ama kişinin kendini ikinci plana atmasıdır. Sürekli evet diyorsan, kendi sınırlarını yok sayıyorsun demektir. Bence asıl güç, gerektiğinde kırmadan ama net bir şekilde hayır diyebilmektir.