Kendinizi en çok yalnız hissettiğiniz anlar ya da saatler nedir?

Gecenin sessizliği, odanın köşelerine sızmıştı. Saatler ağır ağır akıyor, zamanın ritmi yalnızlığın sessizliğiyle birleşiyordu. Pencereden dışarı bakarken, sokak lambalarının solgun ışığı boş sokağın üzerinde titriyordu. İnsanların gülüşleri, şehrin uzak köşelerinden gelen yankılar gibi kulağıma çarpıyordu; ama ne kadar yaklaşmaya çalışsam da onların sıcaklığı bana ulaşamıyordu.
O an fark ettim ki yalnızlık, kalabalık içinde bile sessizce yanımızda duran bir gölge gibiymiş. Ne sözcükler ne de dokunuşlar onu tamamen silebilirmiş gibi gelmiyordu. Sadece gözlerimi kapatıp derin bir nefes alabiliyor, kendi içimdeki sessizliği dinleyebiliyordum.
Ve belki de yalnızlık, doğru zaman ve doğru anı bekleyen bir dost gibiydi; zor, ama bir o kadar da öğretici...