En çılgın halinden bile gurur duyar mısın, utanır mısın?

Sanırım utanmam, ama her hâliyle de övünmem. En çılgın hâl, insanın filtresiz olduğu andır; hatalar da olur, taşkınlık da. Gurur duyulacak yanı, o hâlin bile canlılık ve cesaret taşımasıdır. Utanılacak yanı ise ancak başkasını incitmişse ortaya çıkar. Yani mesele çılgınlık değil, niyet ve iz. Kendime bakıp “orada ben vardım, eksik ama gerçek” diyebiliyorsam, bu utanılacak bir şey değildir.

Belki en sağlıklısı şu:
Çılgın hâlini inkâr etmeden, sakin hâlinden utanmadan yaşayabilmek.

Doğru bildiğim gibi yaşıyorum. İyi veya kötü el dediklerimiz her şartta konuşuyor ardımızdan. Utanılacak şeyler yapmadığım için kimin ne dediğiyle ilgilenmiyorum.