Hep mutlu olmak, gülmek ister miydiniz?

Hayır, istemezdim. Çünkü sürekli aydınlık olan bir yerde ışığın ne demek olduğunu anlayamazsın. Yıldızları görmek için karanlığa, gülmenin kıymetini bilmek için gözyaşına ihtiyacımız var. Hiç üzülmeseydim, yaşadığım mutluluklar bir süre sonra 'normalleşir' ve sıradan bir duyguya dönüşürdü. Sürekli kahkaha atmak kulağa hoş gelse de, beni ben yapan şey sadece mutluluklarım değil; düştüğümde kalkışım, hatalarım ve dertlerimdir. Acı hissetmeyen bir insan empati kuramaz, derinleşemez ve olgunlaşamaz. Sırf eğlenceden ibaret bir hayat, eksik kalmış bir hayattır. Ben bir robot değil, insanım. İnsan olmanın güzelliği her duyguyu tadabilmekte. Sadece 'mutlu' programlanmış bir hayat, sahte bir film gibi hissettirirdi. Ben gerçek olmayı, kusursuz olmaya tercih ederim çiçeğim..

Ben 5 sene önce, 22 yaşındayken babamı ani bir kalp krizinden kaybettim. O an, sanki tüm dünya bir anda durdu ve ben kendimi boşlukta hissettim. Babamın yokluğu hayatımın her alanını etkiledi; o güne kadar sahip olduğum güven, mutluluk ve bazı basit sevinçler bir anda kaybolmuş gibi hissettirdi. O günden sonra sanki zaman benim için ilerlemeyi bıraktı, olayların, insanların ve hatta kendi duygularımın anlamını çözmek zorlaştı. O yüzden artık bazı şeyleri hissetmek, anlamak ya da eski gibi sevinmek benim için çok zor. Bazen insanın hayatında öyle anlar olur ki, sanki içindeki dünya tamamen sessizleşir ve o sessizlik içinde kaybolur; işte benim hayatım o günden sonra çoğunlukla öyleydi.

İstemezdim. Her ne kadar kaçsan da hayatın gerçeklerini görmek gerekiyor.