Bu konu hakkında siz ne düşünüyorsunuz?

Bu düşünce psikolojide gerçek bir kural olarak kabul edilmiyor; daha çok insanın acıyla baş edebilmek için ürettiği anlamlı ama romantize edilmiş bir anlatı. Birini unutamamak çoğu zaman karşı tarafın seni unutamamasından değil, senin zihninde ilişkinin tamamlanmamış kalmasından kaynaklanır. Beyin belirsizliği, yarım kalan hikâyeleri ve cevapsız soruları bırakmakta zorlanır. Bu yüzden “o da beni düşünüyor olmalı” fikri acıyı yumuşatır, kişiye değerli hissettirir ve kaybı daha katlanabilir kılar.

Gerçekte ise iki insanın duygusal süreçleri senkron gitmek zorunda değildir. Bir taraf çoktan yoluna devam etmişken, diğer taraf hâlâ bağ kurduğu versiyona tutunabilir. Bu seni zayıf ya da saf yapmaz; sadece daha derin bağlanan biri yapar. Unutamamak sevginin kanıtı değil, zihnin kapanış ihtiyacının işaretidir. Kendini teselli etmek kötü bir şey değil ama iyileşme, onun ne hissettiğini varsaymakla değil, senin bu bağa neden hâlâ tutunduğunu anlamakla başlar.