Ne gibi durumlarda şükredersiniz?

Şükür, yalnızca nimetle karşılaşınca dudaklardan dökülen bir kelime değildir; asıl mânâsını, hayat sıradan akarken kazanır. Çünkü insanın imtihanı, fırtınada değil, durgun sulardadır. Bela geldiğinde edilen şükür çoğu zaman bir sığınaktır; acının ağırlığı karşısında insanın tutunduğu son daldır. Kıymetlidir elbette, ama derindir denemez.
Asıl şükür; sabah uyanıp da bedeninin itaatini fark edebilmektir, nefesin borç değil de lütuf olduğunu sezebilmektir. Hiçbir şey eksilmemişken, bir şeyler kazanma telaşı yokken “ben zaten fazlasıyla verilmişim” diyebilmektir. Hastalık gelmeden sağlığın, ayrılık gelmeden yakınlığın, yokluk uğramadan bolluğun farkına varmaktır.
İnsanı olgunlaştıran şükür, acıdan doğan değil; idraktan doğandır. Çünkü bela, insanı mecburen Rabbine döndürür; nimet ise çoğu zaman unutturur. İşte bu yüzden, nimet içindeyken şükredebilmek bir basirettir. Sessiz, gösterişsiz ama en sahici ibadettir.
Belki de şükür, sahip olduklarımız için değil; onları kaybetmeden önce fark edebildiğimiz anlar içindir.

Daha kötü durumlar içinde olanları görünce.
Bu gün gözümdeki sorun nedeniyle hastaneye gitmek zorunda kaldım.
Erken teşhis hayat kurtarır cumlesıne bir kez daha inandım.
Fakat gördüklerim bana halime şükür etmem gerektiğini bir daha gösterdi.
Eksikliğini hissettirmesin ama muhtaçta bırakmasın.