İçin mi yanıyor, dışın mı?

İçim yanıyor. Dışımda belki sakinlik var ama içimde hâlâ o gün duruyor.

Beş sene oldu. Babamı ani bir kalp kriziyle kaybettim. Öyle hastalıkla, hazırlıkla değil… Bir anda. Sabah normal başlayan bir günün, bir daha asla normale dönmemesi gibi. İnsan en çok buna yanıyor zaten; veda edememeye.

İlk zamanlar dışım da yanıyordu. Herkes görüyordu. Sonra zaman geçti, insanlar alıştı sandı. Ama içimde kalan ateş sönmedi, sadece sessizleşti. Artık bazı günler hiçbir şey yokken bir cümle, bir koku, bir haber yetiyor. O an içimde bir boşluk açılıyor, sanki hâlâ “bir dakika sonra kapıdan girecek” gibi.

Babam gittikten sonra büyüdüm ama eksilerek. Güçlü durmayı öğrendim ama içimdeki o yanık hep aynı yerde kaldı.

İçim yanıyor. Dışım sadece buna alışmış gibi yapıyor.

Bence insanın içi yanıyorsa dışı çok da önemli olmuyor. Dışarıdan güçlü, sakin ya da mutlu görünebilirsin ama içindeki yangını kimse bilmez. Asıl mesele de burada zaten… İnsan en çok içiyle sınanıyor. Dışı zamanla toparlanıyor ama içte yanan bir şey varsa, sustukça daha çok hissediliyor. O yüzden ben “için mi, dışın mı?” denince hiç düşünmeden içim derim. Çünkü insanı insan yapan, kimse görmese bile içinde taşıdığı o duygular.