Gerçekten göründüğün gibi misin, yoksa sadece öyle mi görünüyorsun?

hherşey keyf/konfor için yapıldığında anlamını yitiriyor.

ciddi konular keyf için yapıldığında "içini" boşaltırsın, burada 30 yaş gibi bir kadın (fenomen di sanırım) ferhatın dağları (ferhat -şirin aşkını bilirsin) penisle mi "deldiğini" keyf için sormuştu , herkes kahkaha atmıştı, "abaza bir kadın" peki ferhat dağları delmiş hikayesi bu ciddiyetsizlikle mi yazıldı , yoksa aşk için gerçekten çok bedel ödenenler vardı onlara yönelik mi yazıldı , bu tıpkı fahriye evcenin "tamirci çırağı" şarkısına klip çekmesi gibi, hı seninki tabiki asla bu derece değil, ama maalesef o seviyelere geldi, ve çok ciddi değerlerin içi bu şekilde bir bir içi boşaltılıyor, peki ne oluyor? insanlar "değerlerin" içini boşalttıkça sendi "ruhuna" kurşun sıkıyor, ve ruhsuzluğa doğru gidiyor. sana yüklenmiyorum yoksa , zihin yanar.. yani belli seviyede tutmaya çalışman yeterli.

bu insanların "tanrı" olmasıyla ilgili, yani h erkes kendi sınırını kendisi belirler , bu şunu doğurur; ben sana bunu söylemekte sakınca görmüyorum... yani ; bana göre normal ! diyor. diyelim sen evlisin ben senle flört etmeyi normal sayabilirim mesela, ama bu sana saygısızlık gelecektir. "ne haddine" diyebilirsin. bu herkese göre değişir bu yüzden herkes kendi içinde "tanrıdır" kendine dönüp sorar; ben bunu söyleyebilirmiyim, yazabilirmiyim, buna hakkım var mı? ve kendince rasyonelleştirir "evet yazabilirim" tabi bunu engellemek için genel şeyler var, ama hiçbirisi insanın kendi içinde tanrı olduğu gerçeğini değiştirmez. o yüzden çok fakir birine "fakir" diyebilirsin, ama fakirlik onun tercihi olmadğı için bu onu "yaralar" (empatisizlik) bunun çözümü var mı? var.. insan zihinle bazı kurallar koyarak ve bu kuralları uygulayarak doğru noktaya ulaşamaz, (insanlık bunu yaptı) yani ruh bilgisi, yaratıcıdan gelen bilgi önce insan zihnine enjekte edildi ve ruhtan koparıldı ve bu bilgiyi zihin istedği gibi "manipule edip" "bu doğru" noktasına gelebiliyor, bu kez herkesin kendi "doğrusu" oluşuyor. en basiti biraz önce anlattığım hikayedeki 30 yaşındaki fenomen kadın bunu "ben bunu konuşabilirim, bana göre sakıncası yok" deyip rasyonelleştirmiştir kendi zihninde (değilse zaten yapmaz) burada kritik nokta şudur; insanlar başkasının normal gördüğü herhangi birşeyden "yara" alabilir. bu "ruhsuz bilgiden" kaynaklanır. ruh bilgiye dönüp, ruhtan koparılınca "hissizlik" başlar, söylediğin , ya da yazdığın birşeyin karşındaki insanın ruhunnda nasıl bir etki yapacağını asla bilemezsin, ve burdan çok ciddi zararlar ve tepkiler ortaya çıkar (tecavüze bile uğrarsın) bu yüzden herkes "yozlaştırılmaya" çalılıyor yani sözler karşısında herkes hissizleştiğinde "yozlaştığında" kimse yara almıyor..