Şu hayatta büyüdüğünü insan gerçek anlamda nasıl anlar?

Bence insan gerçekten büyüdüğünü, bazı şeyleri içine atmaya başladığında anlıyor. Her şeye tepki vermek yerine susmayı, herkesle her şeyi paylaşmamayı öğrenince... Bir de sorumlulukları kaçmak yerine sahiplenmeye başladığında fark ediyor. Artık çocuk gibi değil de, “ben hallederim” diyebildiğinde mesela. İçten içe yoran şeyleri bile olgunlukla taşıyabildiğinde gerçekten büyümüş oluyorsun.

Bence insanın gerçekten büyüdüğünü anladığı an; kimseyi suçlamayı bırakıp, hayatının direksiyonunun kendi elinde olduğunu fark ettiği andır. Artık ‘neden ben’ demiyorsun, ‘tamam, bunu da hallederim’ diyorsun. Kırıldığında susmak yerine sınır koymayı, sevilmek için değil huzur için insan seçmeyi öğreniyorsun. Kısacası büyümek, canın yansa bile kendinden vazgeçmemeyi bilmek… Ve buna cesaret diyorsun...