İnsan en çok ne zaman yalnız hisseder: Kimse yokken mi, yoksa kalabalığın ortasında kimse onu görmüyorken mi?

Yalnızlık, sadece kimsenin olmaması değildir; bazen en kalabalık anda bile bir boşluk sesi duymaktır. Yalnızlık, bir odanın duvarlarında yankılanan sessizlik değil, içinde konuşacak bir yer bulamadığın duyguların ağırlığıdır. Kimi zaman bir bekleyiştir;dönmeyeceğini bildiğin bir kapıya gözlerini dikip, yine de bir ses duymayı ummaktır. Kimi zaman bir kabulleniştir;düşlerinin bile seni yarı yolda bırakabileceğini anlamaktır. Ve bazen, en acısı, kendinle aynı dili konuşamadığını fark etmektir. Yalnızlık, insanın içindeki boşluk değil, o boşluğu doldurmak için elini uzattığındakimseye hatta bazen kendine bile dokunamamasıdır...