Kendimizi nasıl önceliğimiz yaparız?

Kendimizi önceliğimiz yapmak aslında “ben de varım” demeyi öğrenmekle başlıyor. İnsan uzun süre başkalarını memnun etmeye, eleştirilmemeye, sorun çıkarmamaya alışınca kendi ihtiyaçlarını ikinci plana atmanın normal olduğunu zannediyor. O yüzden ilk adım, kendine şunu dürüstçe söylemek: Benim de hislerim, sınırlarım ve önceliklerim değerli.

Sonra küçük ama kararlı adımlar geliyor. Bir şey yapmak istemediğinde kendini zorlamamak, izin vermek. “Hayır” demeyi suçluluk duymadan pratik etmek. Kendi yorgunluğunu önemseyip dinlenmek. Kalbini kıran insanlarla mesafe koymak. Sana iyi gelen bir şeyi, sırf başkası anlamıyor diye bırakmamak. Bunlar dışarıdan büyük şeylermiş gibi görünmez ama içini toparlayıp seni merkeze koyar.

Kendini öncelik yapmak bencillik değil; aksine, kendine iyi baktığında daha sağlam durursun, daha temiz hissedersin, daha sağlıklı ilişkiler kurarsın. Hayatta kimse senin içindeki boşluğu doldurmaz; o boşluğu sen fark eder, sen tamamlarsın. Ne hissettiğini görmezden gelmek yerine duymak, “ben bunu hak etmiyorum” dediğinde geri çekilmek, kendine sarılmak kadar basit şeylerle bile başlar bu süreç.

Ve en önemlisi şu: Kimse senden daha önemli değil. Kimse. Sen kendini ikinci plana attıkça dünya seni birinci sıraya koymaz. O yüzden kendini seçmek, her gün aynı cümleyi kendine tekrar etmek gibidir: “Ben de değerliyim ve bunu kendime hissettirebilirim.”