En çok neyden bıktınız?

Kötü ve iğrenç merhametsiz insnalrın mağdur ve iyi insnalarla alay edip onları kullanmaya çalışması ve buna rağmen yine de tatmin olmamaları bizde her şeyi biliyoruz da Allah tan korktuğumuz için sesimizi çıkarmıyoruz ve insanalra asla anlam veremiyorum nasıl bu kadar iprenç ve kalpsiz olabiliyrolar benim umrumda bile değil maddiyat eğer insnalık ve temel değerlerden yoksunlarsa insnalr hele kimse babamın adını bile ağzına alamaz ben ondna daha çok maddiyatı umursamam ama saçma sapan insnalr değil ağırlığını düşürecek en ufak bir imada bile bulunamaz bi de ağzına alırlarsa adını cama sokarım kafalarını ve ben istediğim her şeyi yaparım ama kimse ona tek laf bile edemez şerefsiz oğlu şerefsilee haysisyetsizler kuyruk acııs olan da ya da * yangını geçiren kızlar da acısını içinde yaşasın tek kelime ya da ima duyarsam kafalarını cama sokarım

İbretle izliyorum kimi kişiler hayatı kendileri olarak yaşamaya hem korkuyorlar hem de öyle bir samimiyete yetenekleri yok. Kimi kişiler fazlasıyla şahsiyetsiz ve özenti yaşıyorlar bu hayatı. Yaşayan ölüler gibiler. Bıktım diyemem netice olarak o kişiler tüm özentilikleri ile benim nezdimde sadece "yok" seviyesindeler zaten fakat ibretle izliyorum kendilerini. Kendileri olamayan, kendileri olma yetenekleri olmadığı gibi hem de kendileri olamayacak kadar korkak ve ruhsuz kişiler amip misali bir başka insana odaklanıp O'nun her yaptığını, hâlini, tavrını, tarzını hatta kelimelerini kendilerine yol haritası ediniyorlar bunu gerçekten hem acınası buluyorum hem de ibret verici bir durum. Bazı kişiler hayatı yaşamaya bile korkuyorlar, kendileri olamadan sürüklenmek onların asıl işi.

Sürekli güçlü olmam beklentisinden. Her şeyi toplar, halleder, çözerim... buna alıştılar. Benim de yorgun olduğum gerçeğini kimse hesaba katmıyor. O yüzden en çok, bitmeyen dayanıklılık beklentisinden bıktım.