Hayatla aranız nasıl?

Son zamanlarda iyi bir zaman geçirdiğimi söyleyemem. Bir anda hayatım 180 derece döndü ve her şeyim ters ve yanlış gidiyor. Sanki birisi beni lanetlemiş gibi hissediyorum. Yalnızlığımı seven birisiydim. Ama artık yalnızlığım çok yorucu olmaya başladı. Gerçi sadece yalnızlığım değil. Genel olarak hayatım çok yorucu ve sıkıcı olmaya başladı. Kendimi motive edebilecek şeylere sahibim. Ama yaşamaktan gerçekten keyif almıyorum. Söz verdiğim zaman ne olursa olsun o sözümü gerçekleştirirdim ve bu konuda son derece hassastım. Ama artık bunu bile yapabilecek enerjim olduğunu düşünmüyorum. Psikolojik olarak ve mental olarak gerçekten çok kötü bir zamana girdim. Hiç olmadığım kadar kötü hissediyorum. Çevremde destek olanlar var. Ve zaten bu çok değerli bir şey. Ama ben kendi içimde sorunlarımı çözemiyorum. Değiştiremediğim şeylerle savaşmaktan yoruldum. Ölmeyen bir canavarla mücadele gibi yaşamak.

Kendimi gerçekten hassas olsam bile mental olarak çok güçlü olduğumu düşünürdüm. Artık bu düşüncemin ne kadar hatalı olduğunu görüyorum. Bir hayat felsefem vardır.
"Live as if it never existed"
Yani hiç var olmamış gibi yaşa. Yani anlamı şöyle ki "bu hayata bir kez geliyorsun ve keyfini yaşa. Hayatta tek şansın var ve bunu en iyi şekilde değerlendir." Anlamına geliyor. Ama artık var olmamayı çok daha doğru buluyorum. Bilmiyorum var olmasam herhangi bir şey değişir miydi diye düşünüyorum. Ailem hariç kimsenin hayatında önemli yere sahip olmadığım için sanırım hiç etki olmazdı. Aslında veda etmeyi çok isterim. Ama ailemi asla böyle bir şeyle cezalandıramam. Yani veda edemem. Yaşamak zorundayım. Yaşamak zorundayım bu yaşayamadığım, yani daha doğrusu yaşamak istemediğim iğrenç hayatı yaşamak zorundayım. Birileri gelip "bu ne zırvalamış ya" diyebilir. Açıkçası haklılar kendi çaplarında ama eksik düşünüyorlar. Ben şu anda içimi döküyorum. Sanki dediklerimin bir değeri varmış gibi karşımda birisiyle konuşuyormuş gibi yazmak istiyordum ve iyi geldi.

Ayrıca ilk kez fotoğrafımı kullandım :)