Bakışların karşıya ne anlatır?

Aslında çok konuşmam belki, ama bakışlarım çoğu zaman söyleyemediklerimi fısıldar. Birine baktığımda, kelimelerin karıştırdığı duyguları en sade hâliyle anlatırım. Sıcaktır bakışlarım; içine bakan biri, kendini yabancı hissetmez. Biraz güven bulur, biraz huzur…

Bazen hafif bir tebessüm saklarlar, “Ben buradayım, merak etme” der gibi. Bazen de içimdeki sessizliği taşıyıp insanın kendi düşüncelerine dokunur. Kimine göre derin, kimine göre yumuşak… ama kesin olan bir şey vardır: Bakışlarım yapmacık değildir. Birine değer veriyorsam, gözlerimde o değer hemen fark edilir. Kırıldıysam, sesimi yükseltmesem bile gözlerim incinmişliği belli eder. Kısacası, duygularımı saklamam; saklamayı da istemem. Çünkü en gerçek anlatım biçimim bakışlarımdır. Belki de o yüzden, gözlerime bakan biri sadece beni görmez; içimdeki sakinliği, samimiyeti ve biraz da güçlü durmaya çalışan kırılgan yanımı hisseder.

Benim bakışlarım, en çok da şunu hissettirir:“Ben içtenim. Kalbimde ne varsa, gözlerimde de o.”