Hiç ümitsizliğe kapıldın mı?

Bazen ben de içimde bir ağırlık hissederim, sanki her şey üstüme üstüme geliyormuş gibi… Ama sonra durup düşünürüm, yaşadıklarımın daha da zorunu yaşayan insanlar olduğunu hatırlarım. O an biraz nefes alırım, kendimi toparlarım. İçimdeki karanlığa rağmen Allah’a sığınmanın insana nasıl güç verdiğini düşünürüm. Şöyle bakıyorum; hayatın iniş çıkışları hep olacak, ama biz ne kadar sarılırsak o kadar sağlam durabiliyoruz. Bu yüzden ümitsizliğe kapıldığım anlar olsa da, hemen kendimi toparlamaya ve en azından bunun da geçeceğine inanmaya çalışıyorum.

yazıyı görünce direk rte konuşması geldi aklıma ya :D