Anlam arayışı mı yaşıyoruz, yoksa anlamsızlığa katlanmak için anlam mı üretiyoruz?

Yaşam, güçlü bir nehirde yüzmeye benzer;Onunla mücadele etme cesaretini/gücünü kaybetmiş büyük çoğunluk kendini akıntıya bırakır, onlar için kendini nehrin insafına bırakmak (yaşamın sunduklarını olduğu gibi kabul etmek) anlamın kendisidir.

Bazıları sürecin tutarsızlığının farkındadır artık çözüm için kıyıya ulaşmak, orada tutunacak bir nokta bulmak (anlamsızlığa katlanmak için) diğer çoğunluğun tercihine oranla daha makuldür.

Oysa geriye kalan az sayıda ki insanlar için kaynağa ulaşmak, onun tüm zorluğuna rağmen bu devinimin asıl merkezine varmak, bu uğurda verilecek sürecin kendisini değerli görmek varolmayan anlamın yerine konulan yegane değerdir. Birey olarak hangi gruba dahil olacağımız birçok farklı koşula bağlıdır elbette.

Yaşam anlamsız devinimler bütünüdür. Bunu kabullenmeyecek kadar kibirli bir türüz. Bu acımasız gerçeklikten uzaklaşmak için tarih boyunca kütüphaneler dolusu bilgi ve dolayısıyla kavram üretmemize karşın bilincimizin derinlerinde anlam arayışına olan açlığın giderilememesi bu yüzdendir.

Kavramlar birbirine öyle karışmış ki ne onları birbirinden ayırabiliyoruz, ne de bu sebepten anlamlarını anlayabiliyoruz. Sokak ağzı diye bir şey vardı eskiden, bu şimdi sosyal medya ağzına dönüştü. Fakat sokak ağzından daha kötü bir halde.

Konuşmalar ya özenti bir şekilde çoğunun anlamı olmayan yabancı kelimelerle doldu, ya da kelimeler değiştirilmek, kısa yazılmak veya söylenmek suretiyle ucube haline döndürüldü.

Böyle olunca da anlatım bozuldu, anlamlar kayboldu, anlatılan şeyin duygusu kalmadı. Anlam arayanlar da bu anlamsızlık içinde bocalayıp duruyor. Kimileri herşeye rağmen gerçek anlamın peşinde koşarken kimileri de kendi anlamsızlıklarını anlam diye kabul etme ve ettirme gayreti içinde boş boş yaşayıp gidiyor.