Hayatınızın ritmini en çok ne bozuyor?

Bazen insanın kendi evi, en çok üşüdüğü yer olur.
Dışarıdaki rüzgâr bile içerdeki sözler kadar yaralamaz.
Çünkü yabancıdan gelen taş sadece can yakar;
ama sevdiklerinden gelen küçümseme, insanın içindeki bütün ışıkları söndürür.
Sen adım atmaya çalıştıkça, eteklerine yapışan bir ses yankılanmış:
“Olmaz.”
“Yapamazsın.”
“Senden bir şey çıkmaz.”
Ve insan, bir süre sonra kendi kanatlarına bile şüpheyle bakar hale gelir.
Uçmayı unutur çünkü sürekli düşeceği söylenmiştir.
Ne acıdır ki, bazen en derin yaraları açanlar,
bizim “ailem” dediğimiz o güven yastığı sandığımız kişilerdir.
Onlar farkında değildir belki, ama her cümleleri bir çivi gibi çakılmış kalbine:
Sen yine de sessizce kanamışsın.
Ama şunu unutma:
Söndürülen ışık yeniden yanar.
Bastırılan ses tekrar yükselir.
Ve bir gün, bütün “olmaz”lara rağmen, kendi yolunu çizen insanlar gibi
sen de kendi kaderinin kapısını aralayacaksın.
Çünkü sen kırılmış değilsin aslında
Sadece uzun zamandır yanlış ellerde tutulmuşsun.
Doğru eller ise senin kendi ellerin…
Ve sen dokununca kendine, yeniden filizleneceksin.

Evet yazar olduğum için bu şekilde detaylı yazıyorum.