Cesaretli misiniz?

Cesaret… Bence herkesin içinde bir yerlerde var ama onu ortaya çıkarmak için bazen hayatın bizi biraz sıkıştırması gerekiyor. Ben cesur muyum? Evet, ama öyle dağları delen bir cesaret değil belki… Daha çok içimde sessiz sakin büyüyen, kimseye göstermeden taşıdığım bir güç gibi.

Bazen cesaret, herkese meydan okumak değildir; kendi kalbime “korksan da devam et” diyebilmekte saklıdır. Ben de çoğu zaman öyle yapıyorum. Kırıldığım hâlde toparlanmak, yorulduğum hâlde gülümsemek, düştüğüm yerden kalkıp yeniden başlamak… İşte benim cesaretim biraz böyle. Sessiz, gösterişsiz ama gerçek.

Bazı insanlar dışarıdan çok güçlü görünür ama en büyük cesaret bence içindeki karmaşayı, duygularını ve kırılganlığını kabul edebilmekte. Ben kendi gerçeğimle yüzleşebildiğimde, “evet zor ama geçer” diyebildiğimde kendimi cesur hissediyorum. Herkese değil, önce kendime karşı güçlü durmayı öğrendim.

Yani kısacası; evet cesaretliyim… ama en çok da susup devam edebilme, kimseye yük olmadan kendi yaralarımı sarabilme cesaretimle. Bana göre en anlamlı cesaret de bu zaten: Düştüğün yerden kalkarken kimseye görünmeden, kimseye minnet etmeden, kendi ışığını kendin yakabilmek.