Her insanın içinde iki kişi yaşar?

Dolstoyevski derki: “İnsan, kendi içinde taşıdığı sırdan daha ağır bir yük bulamaz.” Belki de mesele o iki kişiden birini susturmak değil… Hangisinin bizi yönettiğini fark etmektir.
Karanlık tarafı yokmuş gibi davranmak da, tüm ışığı inkâr etmek de aynı derecede körlüktür. İçimizdeki iki ses bazen kavga eder, bazen konuşur, bazen birbirini boğar. Ama insan olmanın ağırlığı tam da burada: Kendini inkâr etmeden, kendine yenilmeden yürüyebilmek. Ve çoğu zaman en büyük mücadele dışarıda değil… Sessizce yanımızda oturan gölgemizledir.

bende bu konu ile alakalı şöyle şunları söylemek isterim: Her insan iki yüzlüdür birisi insanlara gösterdiği diğeri ise kendisine gösterdiği. kendisine gösterdiği yüzü insanlara gösterdiğinde insanlar o kişiyi tanıyamaz, garipser. ruh ve benden gibidir bu iki yüz hatta psikolojik açıdan doktorların gizli depresyon dedikleri şey de tam da burada ortaya çıkıyor. birisi üzgün birisi mutlu bir yüz kişiyi depresif hayata ve düşünceye sokar.

siz ne düşünüyorsunuz?