İnsan kalbini en son ne zaman susturup ruhunu dinledi?

Belki de hiçbir zaman.
Çünkü kalp hep konuşur:
Özlemlerle, korkularla, bitmemiş cümlelerle…
Ruh ise sessizdir;
yalnız kalınca, sokaklar boşalınca, sesler çekilince konuşur.
Ama çoğu insan o sessizliğin içine bakmaktan korkar.
Belki de insanlar, kalbin gürültüsüne alıştığı için
ruhun fısıltısını duyamıyordur.
Bu sorunun cevabı herkes için farklıdır;
kimi dün duymuştur,
kimi yıllardır duyamıyordur,
kimi ise hiç cesaret edememiştir.
Siz bu soruyu kendinize sorduğunuzda,
aslında ruhunuz çoktan konuşmaya başlamış bile olabilir...