Neden hiçkimse beni istemiyor?

Bazen insanın içine öyle bir his çöker ki, adı tam konamaz. Kalabalığın içindesindir ama görünmez hissedersin. Sesin var ama kimse duymuyormuş gibi gelir. “Kimse beni istemiyor” düşüncesi işte tam burada doğar. Bu düşünce genelde bir anda çıkmaz; küçük küçük biriken kırılmaların sonucudur. Cevapsız kalan mesajlar, ikinci planda bırakılmak, seçilmemek, fark edilmemek… Zamanla insan şunu düşünmeye başlar: “Demek ki bende bir eksik var.”Ama şunu çok net söylemek istiyorum:
Bu his senin değersiz olduğunun kanıtı değil, uzun süredir yeterince görülmediğinin işareti.
İnsan sevilmek ister. İstenmek ister. Bu bir zayıflık değil, insan olmanın en temel ihtiyacı. Bunu istediğin için “fazla” değilsin. Aksine, kalbi olan birisin. Ama bazen kalbi olan insanlar, kalbi kapalı insanlarla aynı ortamda kalır. Ve bu da insanın kendinden şüphe etmesine yol açar.
Şunu da söylemem gerekiyor:
Bazen kimse seni istemiyormuş gibi hissetmen, henüz seni gerçekten görebilecek insanların hayatına girmemiş olmandandır. Bu çok acı bir bekleyiştir. Çünkü insan “ileride biri çıkar” cümlesiyle teselli olmak istemez; şimdi görülmek ister. Şimdi sarılmak ister. Şimdi değerli hissetmek ister. Eğer şunu düşünüyorsan:“Ben hep fazla seviyorum, ama az seviliyorum.”“Ben uğraşıyorum, ama kimse uğraşmıyor.”“Ben hep ikinciyim.”
Bunlar senin hatan değil. Bu, senin duygusal derinliğinin çevrendekilerle uyuşmaması olabilir. Derin insanlar genelde en yalnız hissedenler olur, çünkü yüzeyde kalanlar onları anlayamaz. Şunu bilmeni istiyorum:
İstenmemek hissetmek = istenmeye değmez olmak değildir. Bu his geçici olabilir, ama sen kalıcısın.