Hiç için yanarcasına üzüldün mü?

Oldu… Hem de öyle bir yandı ki içim, sanki nefes alırken bile acıyı hissediyordum. Hatta dünden beridir daha da ağırlaştı, kalbimin üstüne oturan o sıkıntı sanki her saat biraz daha çoğaldı.

Bazen yaşadığın şey bir cümle, bir davranış ya da bir hayal kırıklığı oluyor; ama etkisi günlerce sürüyor. İçten içe “Keşke böyle olmasaydı” diyorsun ama olan olmuş. O anlarda insan ne konuşabiliyor, ne anlatabiliyor, ne de kendini tamamen toparlayabiliyor. Sadece içi yanıyor…

Ben de öyle oldum işte. Sessiz kaldım, düşündüm, toparlamaya çalıştım ama kalbin kırıldığında hiçbir şey hemen düzelmiyor. Bir insan üzülürken kendi kendine bile sarılacak yer arıyor. içim yandı mı? dersen… Evet, hem de çok. Dünden beri daha da derinleşen bir üzüntü taşıyorum ama yine de içimde bir yerlerde toparlanmaya çalışan küçük bir güç var. Belki zaman geçtikçe hafifler, belki de bana bir şey öğretir… Ama şu an, evet, çok üzüldüm.

Evet. Bazı şeylerin eskisi gibi olamayacağını, bir şeyler için geç olduğunu bile düşündüm. Ben artık eski ben olamam, eskisi gibi olamam diye düşündüm. Belki de bunun en büyük sebebi gerçekten beklemediğim insanlar tarafından öğretilmiş olması. Güvenmemeyi, inanmamayı, boşa hayaller kurmuş olduğumu hissetmiş olmamdı.