Hayattan sıkılınca napıyorsunuz?

Ben hayattan sıkılınca genelde kendimi biraz geri çekiyorum… öyle büyük şeyler yapmıyorum ama küçük dokunuşlarla nefes aldırıyorum kendime. Çünkü bazen insanın ihtiyacı “bir şey yapmak” değil, sadece zihnini sessize almak oluyor. Mesela telefondan uzaklaşıp yürüyüşe çıkarım; adımlarım düzene girince düşüncelerim de toparlanıyor. Bazen de sevdiğim bir müziği açıp hiçbir şey yapmadan sadece o anın içinde kalıyorum. Evde ufak bir temizlik, kahve yapmak, pencereden dışarı bakmak bile garip bir şekilde iyi geliyor.

Kendimi zorlamıyorum, şunu yapmalıyım” diye. Akışa bırakınca sıkıldığım duygu yerini daha hafif bir dinginliğe bırakıyor.

Bir de şunu fark ettim: Hayattan sıkılmak bazen kötü bir şey değil. Bu, ruhun “bir şeyler değişsin artık” demesi gibi… Ben de o sesi duyunca kendime minik alanlar açıyorum. Belki bir kitap sayfası, belki sıcak bir duş, belki sadece sessizlik. Kısacası kaçmıyorum, bastırmıyorum… biraz durup toparlanıyorum.