Neden hep iyiler hasta, iyiler yorgun, iyiler mutsuz. Gamsızlar sefada, arsızlar sağlam?

Çünkü iyi insanların içi yorulur. Dışarıdan görünen hastalık değil sadece; taşıdıkları sorumluluk, vicdan, düşünce yükü… Hepsi sessizce birikir. İyiler kırıldıkları yerde bile kimseyi kırmamaya çalıştığı için kimse onların ne kadar yıprandığını fark etmez.

Arsızların, umursuzların “rahat” görünmesi ise gerçekten iyi olduklarından değil; hiçbir şeyin ağırlığını taşımadıkları için. Vicdanı olmayanın yükü de olmaz. Empatisi olmayanın uykusu da hafiftir.

Ama bu tablo adil değil diye iyiliğin değersiz olduğu anlamına gelmez. Çürükler erken görünür, iyiler geç açar. Gamsızların sefası gürültülüdür, çabuk söner; iyilerin sessiz acısı ise derindir ama sonunda daha sağlam bir şeye dönüşür.\

İyiler yorgun çünkü dünyayı sırtlayanlar onlar.
Kötüler rahat çünkü hiçbir şeyin sorumluluğunu almıyorlar.

Bence bunun cevabı biraz hayatın işleyişinde, biraz da insanların iç dünyasında saklı. Şöyle düşünüyorum İyi dediğimiz insanlar çoğu zaman daha fazla empati kuruyor, daha çok sorumluluk alıyor, başkalarını kırmamak için kendi sınırlarını zorluyor. Bu da ister istemez ruhu yoruyor, bedeni tüketiyor. Çünkü iyi olmak aslında çok enerji isteyen bir şey; düşünmek, hissetmek, umursamak gerekiyor. Gamsız dediğimiz kişiler ise pek bir şey takmadıkları için yorulmuyorlar. Vicdanla hesaplaşmaları yok, başkaları için kendilerini feda etmiyorlar. O yüzden dışarıdan bakınca ne kadar rahatlar gibi görünüyorlar. Arsızlar da öyle… Sınır tanımadıkları için hayat onlara daha kolaymış gibi duruyor.

Ama bu demek değil ki iyi olmak hatalı. Yorgun olsa da temiz bir vicdanla yaşayan insanın iç huzuru bambaşka. Belki iyiler acıyı daha derinden hissediyor, ama sevgiyi de, umudu da daha gerçek yaşıyor. Hayat bazen adaletsiz görünse de uzun vadede kim olduğunla barışık olmak en büyük güç bence.

Ah bir anlasa iyi olmakla ile iyi zannetmenin aynı olmadığını,
Ah bir anlasa söylemenin , yapmak kadar kolay olmadığını,
Ah bir anlasa sevilmekle her şeyin bitmediğini,
İnsanoğlu işte.
Kim ne konuşuyor , ne giyiyor , ne alıyor ile ilgili olduğu kadar birazda yapılanlara odaklansa , belki neyin iyi , neyin kötü olduğunu anlama konusunda dipsiz kuyuda zaman geçirmek zorunda kalmayacak.
Acaba ben iyiyim diyenler gerçekten iyi mi?
Kötü oldukları iddia edilenler gibi.

Bence dünyanın en bilinmez sorularından birisi neden kötü şeylerin iyilerin başına geldigidir. İyi olarak bildigim insanlar son birkac yilda ya kocasini kaybeti ya kendi öldü ya kansere yakalandı ya eşi kansere yakalandı. Ama kötü bildigim insanın basina bir gökten altın yagmadigi kaldı. İnancli birisiyim ama dünya bir varligin laboratuvar ortamı da simülasyonda mı yaşıyoruz dusunmeden edemiyorum.