Nasıl bir hayatınız var?

Gıda teknikeri olarak hayatım bazen düzenli, bazen de koşuşturma dolu bir yolculuk gibi. Sabahları çoğu insandan biraz daha erken kalkıyorum çünkü üretim bandına girmeden önce laboratuvar kontrollerini yapmak gerekiyor. O sessiz sabah anlarını seviyorum; fabrikanın henüz tam uyanmadığı, makine seslerinin hafif hafif duyulduğu o anlarda kahvemi alıp bilgisayarımın başına geçiyorum. Günün ilk işleri genelde numune kontrolleri olur: sütse pH ve yağ oranı, et ürünüyse mikrobiyolojik riskler, unlu mamulse nem oranı… Yani kısaca, insanların güvenle yiyebilmesi için her şeyin yolunda olup olmadığını ölçüp biçiyorum. Bir yandan da bu işin başka bir yüzü var: sorumluluk. Bir ürünün üzerinde adının geçmesi insanı hem gururlandırıyor hem de biraz korkutuyor. Çünkü fabrika çıkışından sonra binlerce insanın o ürünü evine götürdüğünü, çocuklarına yedirdiğini biliyorum. O yüzden bazen mesai biter ama ben hâlâ laboratuvarda “Şu değerleri bir daha kontrol edeyim” diye kalırım. Böyle anlarda ekip arkadaşlarım “Hadi artık, kapanış yaptık!” diye takılır. Ama hayatım sadece işten ibaret değil. Eve döndüğümde bazen öyle bir yorgunluk oluyor ki, duşa girip pijamaları giydiğim anda bile ayaklarımın ağrıdığını hissediyorum. Yine de akşamları sıcak bir yemek yapmak hoşuma gider mesleğin verdiği alışkanlıkla malzemeleri koklayarak seçerim, tazeliklerine bakarım. Hatta yakın arkadaşlar buna gıcık olur, “Seninle markete gelmek işkence, her ürünü tek tek inceliyorsun!” diye.

Boş günlerimde daha sakin biriyim. Parkta yürümeyi, sahilde oturup insanları izlemeyi, kafamdan geçenleri toparlamayı seviyorum. Bazen de hiç konuşmadan saatlerce müzik dinlerim. Çünkü gün içinde o kadar çok sorumluluk ve karar verme hali oluyor ki, akşamları sessizlik bana iyi geliyor. Hayatım öyle karmaşık bir hikâye değil aslında… ama içimden geçenler çok. İşimde disiplinli, özel hayatımda biraz kırılgan, arkadaş çevremde genelde dinleyen tarafım. İnsanların ne hissettiğini çabuk anlarım, o yüzden biri üzgünse bana anlatır. Belki biraz fazla empatiyle yaşayan biriyim ama bu da beni ben yapan şeylerden biri. İtiraf edeyim… bazen keşke fabrikadan uzak bir yerde, toprağa dokunabileceğim, daha sakin bir hayatım olsa diye düşünürüm. Ama sonra biri marketten aldığım yoğurdu gösterip “Bunu sen yapmıştın, tadı harika!” deyince her şey yerine oturur.

Açıkçası hayatım biraz karmaşık ama sade aynı anda, çoğu günü kitaplarım dizilerim ve kendi iç sesimle yaşıyorum bir yandan hayallerimi kovalamaya çalışıyorum bir yandan da insanların yorduğu taraflarımdan uzak durmaya uğraşıyorum bazen çok olgun hissediyorum bazen de yaşımın küçüklüğü yüzüme vuruyor ama genel olarak kendi kabuğunda sakin yaşayan ama iç dünyası çok gürültülü bir hayatım var.