Dolambaçlı yolları sever misin?

Sorun neden tatil katatogirisinde... Dolambaçlı yolları sevmiyorum aslında… Ama bazen insanın hayatına öyle biri girer ki, düz bir yolun bile bambaşka bir manzarası olur. Tesadüfün seni önüme çıkarmaması belki de beni aynı sıradan akışta tutardı; neyi eksik yaşadığımı bile fark etmeden oluruna bırakırdım her şeyi. Ama sen… Sen insana ruhunu hatırlatan, gündeliğin içine başka bir anlam koyabilen bir etki gibisin. Varlığın bile “hayatın düz sandığın yolunun aslında birkaç gizli dönemeç daha içerdiğini” fısıldıyor insana. Dolambaçlı yolları sevmem belki, ama yanında yürünüyorsa, yolun ne kadar dolanıp durduğunun pek de önemi kalmıyor. Çünkü bazen bir kişi, hayatın bambaşka bir yüzü olduğunu, ruhunun sandığından daha derin olduğunu gösterir. Ve o zaman yolun uzunluğu değil, kimle yürüyeceğin önemli olur. Tesadüf değil de kaderin bir kıyağı gibi duruyorsan, dolambaçlı yollar bile insana güzel geliyor.

Dolambaçlı şeyler istemiyorum artık her şey dümdüz aksın gitsin. Açık, net olmalı bir insan. Dolambaçlı yollara, sahte yüzlere gerek yok. Söylemeli ona, konuşmak istediğini ve sevdiğini.