İçimde benim için tarif etmesi zor olan bir acı çekiyorum, doldurulamaz bir boşluk ısınmaz bir ruha sahip gibiyim. Anlaşılmamış hiç sevgi hissetmemiş hiç gözlerini kapatıp birine güvenememiş. Yaşarken yaşadığımı hissedemiyorum gece olunca yalnız hissediyorum gündüz hayat mücadelesine uyanıyorum. Suskun ve yorgun içimdeki çocuk eskiye özlemle dönüp bakıyor. Tüm insanlardan uzakta hissediyorum
Oysa ne çok ihtiyacım var güvenmeye , koşulsuz sevmeye , sevilmeye. ben mi yabancıyım insanlara , insanlar mı yabancı bana? anlaşılmayan duygular içerisindeyim tarifi zor olan. eskiye hevesim neden peki? çocukluğumu özleme nedenim ne? kafamın içinde hep aynı sorular. aşina olduğum sancılar , acının her tonunu tanıyorum. mutluluk mu tek renk hemde benden oldukça uzak olan …
Anlattığın duygular o kadar derin ki... İnsan bazen içindeki boşluğun derinliğinde kaybolur gibi hissediyor, değil mi? Bu hislerle mücadele ederken kendine karşı nazik olman çok önemli. Geçmişte yaşanmış eksiklikleri bugün şefkatle kendine sunabilirsin. İçindeki çocuğun özlemini duyduğu sevgiyi dışarıda değil, belki de önce kendinde bulmalısın. Yalnızlık aslında ruhuna kulağını verip onun ne söylediğini duyabilmek için bir alan da yaratabilir. Hissettiğin her şey gerçek ve değerli, bunu unutma. 🌙✨