Arkadaşlık öğrenilen bir şey mi sizce?

Bence diğer tüm beceriler gibi öğrenilmesi gereken bir şey. Eskiden mesela işyerinde bazı insanlar arkadaşım sanardım, örneğin molalarda masalarına gidip bir iki sohbet ettiğimde arkadaşlık devam ediyor sanardım ama yemekleri yalnız yerdim. Şimdi işyerinde daha farklı arkadaşlarım oldu ve bir süre gorusmesek bile arkadaşlığımız zedelenecek gibi hissetmiyorum. Her yemek molasında beraber olmak biraz bunaltıcı, geçen yemekhanede bir kolonun arkasında oturdum, dedim burada kimse görmesin beni, gerçekten de görünmeyen bir yerdi. Biraz yalnız yemek yemem gerekiyordu. 😄 Edindiğim arkadaşların da yalnızlık ihtiyacı var, mesela bir arkadaş yemekten sonra hemen masadan kalkıp sigara içmeye çıkar ve bunu yaparken çok mutlu oluyor. Onun yalnız kalma ihtiyacına saygı duyuyorum.. bir diğeri mesela yüz ifadesinde her zaman duyguyu veremiyor, bazen çok soğuk geliyor ama kişisel algılamıyorum. Yani kısıtlı sosyalleşme becerileri. Belki benim de öyle. Otistik bir grup oluşturduk bence, biz de dahil kimsenin haberi yok. 😆

Mesela 20'li yaşların başında çalıştığım işyerindeki davranışlarımı karşılaştırıyorum, bence çok gelişme var. Çünkü zamanla öğrendim. Pandemi döneminde eve kapandığımız için çok zaman kaybettim. Ailemle bile sosyalleşmekten kaçınır ve akşama kadar odamda belli günlük rutinlerimi sürdürürdüm. Saatlerce İngilizce çalışıp İngilizce dizi film izlerdim.

Ama sosyal davranışlari öğrendikçe kendime biraz daha veda etmiş oluyorum. Bu beni başlangıçta üzüyordu ama artık hayatımda olumlu değişikliklere yol açan bir değişim yaşıyorsam neden olmasın ki? Herkes değişiyor.. hala arkadaşlık konusunda çok seciciyim, herkesle dışarıda görüşmek istemem. Bazıları ortama neşe katıyorsa gelsin kafasındalar, ben öyle düşünmüyorum. Biriyle arkadaş olmam için sınırlarıma çok saygılı, sadece bana karşı değil tüm insanlara karşı saygılı, doğayı ve ekolojik dengeyi önemseyen, kitap okuyan ve ot gibi olmayan birisi olması gerekiyor. Yoksa niye görüşelim ki?

İnsanlardan uzak kalınca onları hiç özlediğimi hissetmiyorum bu arada. Bazen özlemiş gibi davranıp yalan söyleyebilirim, bazen endişeli gibi ya da şaşırmış gibi davranıyorum, yani ortama göre davranmam gerektiğini düşünüyorum. Yoksa garipsenirim. Düşünsene annemle uzun süre gorusmemisiz hiç ozlemedim mi diyim robot gibi sarılmadan mı durayım. O bazen robot gibi durduğu oluyor ama yine de sevdiğini biliyorum. 😄

siz ne düşünüyorsunuz?