Mutlu olmak gerçekten zor mu?

Bence zor. Hele ki böyle bir çağda. Herkes yediğini, içtiğini, gezdiğini, çoluğunu çocuğunu, ailesini çılgınlar gibi sosyal medyada paylaşıp göze sokma ve beğeni alma derdinde. Bunların eksikliğini çeken insanlar da haliyle "Ben nerede yanlış yapıyorum" düşüncesine kapılarak daha da mutsuz oluyor. Halbuki kimse göründüğü kadar mutlu değil. Sadece öyle göstermek istiyorlar. Çünkü mutsuzluk değer görmüyor ve etkileşim vermiyor. Ama kameralar kapanınca işin rengi değişiyor.
Yakın zamanda bir video izlemiştim. Genç bir kadının son bir haftası... O kadar mutlu ve enerji dolu ki görseniz hiçbir sıkıntısı yok sanırsınız. Hatta 'ulan ne hayatlar var be' diye iç geçirebilirsiniz. Bir hafta sonrasında kadın 'hiçbir sebep yokken' intihar ediyor. Muhtemelen maskeli depresyon denen şey. Bence birçoğumuz bunu yaşıyoruz ne yazık ki.
Elbette küçük şeyler ile anlık mutluluklar olabilir. Bir sokak hayvanının başını okşamak bile mutlu edebilir insanı. Ama kendi hayatına dönünce tam anlamıyla mutluyum diyebilen azdır. Yaşam koşulları, psikolojik etkenler, çevresel faktörler müsaade etmiyor maalesef mutlu olmaya.
Çok uzattım ama bu konuda biraz doluyum galiba. Kusura bakmayınız.

Mutluluk kişinin kendi varlığının anlamını bulmasıyla ilgili günümüz mutluluk anlayışını da sorgulamak lazım. İnsan daima mutlu olmalıdır gibi bir algı var. Hayat öyle değil asıl olay insanın her duygunun hakkını vererek yaşamasıdır ki kişi mutluluğunda hakkini verebilsin. İçten bir kahkaha da önemli duygulanıp aglamakta. Dertli ve çaresiz hissetmekte normal, şen şakrak dünyada hiç bir derdi yokmuş gibi hissetmekte. Hepsinin yeri var. Mutluluk bir seçimdir aslında sabahtan akşama şikayet eden birinin mutluluk için neden bulma ihtimali yoktur. Kişi kendi mutluluğunu ya da mutsulzugunu her sabah kendisi seçer. Bugün berbat bir sabah derseniz gününüz nasıl güzel gecebilir. Sabah uyanınca gözüm görüyor Ekim tutuyor şükürler olsun diye başlanan bir günle arada uçurum var.

Bazen gerçekten öyle hissediyorum; mutlu olmak bazen zor bir çaba gibi geliyor bana. Hayatın yükleri, beklenmedik fırtınalar, üst üste gelen dertler… İnsan ister istemez yoruluyor ve bazen kahkahalar yerine sessizlik kalıyor. Ama ben kendime şunu hatırlatmaya çalışıyorum: Mutluluk bazen büyük bir olayda değil, küçük anlarda saklı. Güneşin biraz daha uzun kalması, sevdiğin birinin gülümseyişi, içten bir sohbet… Ben o küçük anları görmeye çalıştıkça, mutlu olmak biraz daha mümkün oluyor gibi hissediyorum. Yani evet, zor olabilir ama imkânsız değil; bazen sadece sabır ve farkındalık gerekiyor.

Mutlu olmak zor değil aslında, ama biz bazen gereksiz yere zorlaştırıyoruz. Her şey mükemmel olsun, herkes bizi sevsin, hayat film gibi gitsin istiyoruz… Olmayınca da “niye mutlu olamıyorum” diye kendimizi yiyoruz. Halbuki bazen mutlu olmak, sabah kahveni sessizce içebilmek ya da saçma bir şarkıya dans etmek kadar basit. Yani mutluluk büyük olaylarda değil, küçük şeylerde gizli. Sadece biraz yavaşlayıp fark etmemiz gerekiyor. Fazla kasınca kaçıyor zaten, o yüzden sal biraz, belki o zaman işe yarar. 🫩