Ruhunuz aydınlık mı karanlık mı?

Benim ruhum aydınlık… Çünkü ne yaşarsam yaşayayım, içimde hep bir iyilik kırıntısı kalıyor. Bazen kırılıyorum, yoruluyorum, hatta “artık bitti” dediğim anlar da oluyor ama sonra bir şekilde toparlanıyorum. Güneş gibi, her sabah yeniden doğmak gibi bir şey bu. Karanlık taraflarım yok mu? Elbette var… ama onlara rağmen içimde hep bir ışık yanıyor. Belki umudun kendisi, belki de kalbimin hâlâ sevebiliyor oluşu. Ben aydınlık kalmak için çabalıyorum, çünkü biliyorum ki karanlık kolay, aydınlık ise emek ister. Birine gülümsemek, birine iyi gelmek, kötü bir günü güzelleştirmek… bunlar ruhu parlatıyor. O yüzden ne olursa olsun, içimdeki ışığı söndürmemeye çalışıyorum. Çünkü bazen bir mum bile karanlığı yenmeye yeter, yeter ki içinden yanmayı göze alayim

Ruhumun dış kabuğu bembeyaz, tertemiz ve aydınlık ve böyle kalması için elimden geleni yapıyorum ve İnsanoğlu’na olan inancımı kaybetmedim sürece yapmaya devam edeceğim.
Çekirdeği ise geceden daha karanlıktır…. zifiri karanlıktır. O dış kabuğu kimse çatlatıp kırmadığı sürece endişeye gerek yok. Lakin kırılma noktasına geldiğinde o karanlığın karşısında hiçbir güç duramaz…. cehennemin kapısını açmaktan farksız, kıyametin kopması engellenemez 😇🪽👿

bazen cok aydınlik göz kamaştircak derecede. bazen bulutlu gokyuzu gibi. değişken. ruh halinin degişmesi bazen iyi bazende kötü. karanlikken hiç degişmezse bogulur karanlikta insan. aydınlıkkende ruh halini kimse bozmasa ne guzel olurdu. ama etkiliyo işte insanlarda şartlarda

Kapkaranlık hep en kötüsünü kuruyorum ki hep en kötüsüyle yüzleşip yine de güçlü kalabilmek için hep tek kalkabilmek için ruhumu ağır tutmam gerektiğini düşünüyorum o yüzden hep pesimistlik devam karanlık ve karamsar