Neden birbirimize güvenmiyoruz?

Aslında birbirimize güvenmememizin nedeni, geçmişte bir yerlerde o güven duygusunun incinmiş olması. Birine saf bir kalple inanmışızdır ama ya hayal kırıklığıyla, ya da beklenmedik bir ihanetle karşılaşmışızdır. O zaman insanın içi bir daha kolay kolay inanamaz hale geliyor. Her yeni tanışıklıkta, “ya yine aynı şeyi yaşarsam” korkusu sinsice araya giriyor. Güven duvarları işte o korkuların tuğlalarından örülüyor. Bir de çağımızda insanlar çok hızlı değişiyor; bugün “yanındayım” diyen, yarın bir bakmışsın gitmiş. Sözlerin değeri azalmış, davranışların samimiyeti sorgulanır olmuş. Bu da güveni daha da zorlaştırıyor. Oysa güven, bir günde kurulmaz. Emek ister, zaman ister, tutarlılık ister. Ama ne yazık ki çoğu insan sabırsız… Hemen almak, hemen çözmek istiyor. Ben bazen düşünüyorum; belki de artık insanlar güvenmiyor çünkü önce kendilerine güvenmeyi unutmuş durumda. Kendi kalbine inanmayınca, başkasının kalbine nasıl inanacaksın ki? O yüzden güven, sadece “karşı tarafa” duyulan bir his değil, biraz da içsel bir denge. Önce kendine, sonra hayatın iyi niyetine inanmayı öğrenince, yavaş yavaş o duvarlar da yıkılıyor.

Özellikle günümüzde, kimseye güven olmuyor maalesef. Yaşanılan olaylardan, bilip gördüğümüz şeylerden dolayı kimseye güvenmekte istemiyoruz. Çünkü bu oldukça zor bir hale geldi.