Ben hiç bir zaman kafam rahat değil neden?

Bence bu cümlede çok derin bir yorgunluk var… İnsan bazen öyle bir noktaya gelir ki, ne kadar sakin görünse de içi hiç susmaz. Düşünceler, geçmiş, kaygılar, sorumluluklar… Hepsi aynı anda konuşur kafanın içinde. Kafanın rahat olmaması, çoğu zaman sadece dış koşullardan değil; iç dünyanda bitmeyen bir savaş olmasındandır. Belki geçmişte yaşadıkların hâlâ seni bırakmamıştır, belki de sürekli “doğru yapıyor muyum” diye sorguluyorsundur. Bazı insanlar vardır, her şeyi fazla düşünür, fazla hisseder. O insanlar dünyayı daha derin yaşar ama bu da zordur. Çünkü her şeyi çözmeye, her şeyi kontrol etmeye çalıştıkça, zihnin hiç durmaz. Oysa bazen bırakmak gerekir… Her şeyin cevabını bulmak değil, bazı şeyleri akışına bırakabilmek insanı özgürleştirir. Belki de kafanın rahat olmamasının nedeni, kalbinin çok dolu olmasıdır. Fazla düşünüyorsun, fazla hissediyorsun, fazla bağlı kalıyorsun. Ama inan, bir gün gelecek, “artık yeter” deyip kendi huzurunu öncelik yapacaksın. Ve o zaman anlayacaksın ki, kafanın rahat olması, dışarıdaki sessizlikle değil; içindeki kabullenmeyle başlıyormuş.