Neden gerçekten seven dürüst karakterli insanlar sevilmezken karaktersiz ve kötü hissiz insanlara değer vermeyenler seviliyor?

Aslında mesele karakterli insanların sevilmemesi değil, çoğu zaman insanların o karakteri taşıyamaması. Karakterli bir insan nettir; ne hissediyorsa onu söyler, yalan söylemez, çıkar için eğilip bükülmez. Duruşu vardır, bu da herkesin hoşuna gitmez. Çünkü dürüstlük kulağa güzel gelir ama gerçek hayatta rahatsız edicidir; insanlara kendilerini sorgulatır. Karaktersiz insan ise genellikle esnektir. Her ortama, her insana uyar doğruyu söylemek yerine karşısındakinin duymak istediğini söyler. İnsanların egosunu okşadığı için seviliyor gibi görünür. Ama o sevgi sahici değildir, sadece o anlık konfor verir. İnsan kolay olana yönelir çünkü gerçek olanla yüzleşmek cesaret ister. Karakterli insan geç fark edilir belki, ama zamanı geldiğinde herkesin gözünde yerini bulur. Sahte olan parlar, gerçek olan kalır ve sonunda, ışığını kaybetmeyen hep o olur.