Siz de geçmişi özlüyor musunuz?

Evet, bazen fazlasıyla özlüyorum… Geçmişteki o sade, saf ve telaşsız günleri. O zamanlar belki bazı şeylerin kıymetini bilmiyordum ama şimdi dönüp bakınca, en küçük anların bile ne kadar değerli olduğunu fark ediyorum. Bir gülüş, bir sohbet, bir bakış… O an sıradan gelirdi ama şimdi hatırlayınca içimi hem bir huzur hem de bir sızı kaplıyor. Geçmişi özlemek bence biraz da kendimizin eski halini özlemek gibi. Daha saf, daha umut dolu, daha az yorgun olduğumuz zamanı… Hayat bazen öyle hızlı geçiyor ki, fark etmeden büyüyoruz, değişiyoruz, sertleşiyoruz. Ama içimizde bir yerde hâlâ o geçmişteki halimiz yaşıyor; masum, kırılgan ama çok gerçek. Evet, geçmişi özlüyorum… ama orada kalmak istemiyorum. Çünkü o anılar ne kadar güzel olursa olsun, beni ben yapan şeylerin hepsi bu süreçte oldu. O yüzden bazen sadece bir şarkıyla, bir kokuya denk gelince kısa bir yolculuk yapıyorum geçmişe… Sonra derin bir nefes alıp bugüne dönüyorum hem o günleri hem de bugün hâlâ yaşayabildiğimi hissederek.