Takıntı ya da bagımlılık nasıl biter?

Ben bazen bir şeye ya da birine fazla anlam yüklediğimi fark ediyorum. Sanki o şey olmadan yaşayamam, o kişi gitse nefes alamam gibi geliyor. Ama sonra anlıyorum ki, aslında takıntı ya da bağımlılık, bir boşluğu yanlış şeylerle doldurmaktan başka bir şey değil. O boşluğu fark edip kendimle yüzleştiğimde, yavaş yavaş bağımlılığın zincirleri gevşemeye başlıyor. Kendime dönmeyi, kendi sesimi duymayı, kendi varlığımı sevmeyi öğrendikçe, dışarıya bu kadar tutunma ihtiyacı kalmıyor. Bazen uzaklaşmak, susmak, geri çekilmek en iyi ilaç oluyor. Çünkü bağımlılık ya da takıntı, sürekli “daha fazla” ister ama ben artık “yeter” demeyi öğrendikçe iyileşiyorum. Artık biliyorum ki, hiçbir şey ya da hiç kimse bana eksik olanı tamamlayamaz. Ben kendi içimde tamamlandığımda, ne takıntı kalıyor ne de bağımlılık... sadece huzur kalıyor.