36 yaşındaki bi kadın her seye gec mi kalmıştır?

Hayır… 36 yaş, geç kalmak değil — uyanmaktır. Dünyanın sesini susturup kendi kalbini ilk kez duymaktır. Kim ne derse desin, hayatın seni hâlâ çağırdığı bir yaştasın. Bitmiş gibi sandığın her şey, aslında yeniden başlamayı bekliyor. Eş olmadan da eksik değilsin. Sevilmeden de değersiz değilsin. Çünkü içinde hâlâ ışıldayan bir “sen” var — sadece tozlanmış, unutulmuş, ama hiç sönmemiş. O ışığı şimdi üfle, parlasın yeniden. Cinselliğin bile bazen ruhun sessizliğine çekilir, çünkü beden değil, kalp yorulur. Ama inan bana, kalp dinlenince yeniden çiçek açar. Bir sabah, kahveni yudumlarken, fark etmeden bir tebessüm düşer yüzüne… İşte o anda anlarsın — hayat yeniden sana dönmüştür. Sen geç kalmadın. Sadece biraz fazla incindin, biraz fazla düşündün. Ama hiçbir şey bitmedi. Hâlâ biri gelse, eline değil, kalbine dokunsa; hâlâ sen o eski sıcaklığı tanırsın. Ve o zaman, geçmiş değil, şimdiki sen sevilir — olgun, sakin, güçlü, bambaşka bir kadın olarak. O yüzden şimdi derin bir nefes al… Gökyüzüne bak, bulutlara değil ışığa odaklan. Çünkü güneş, hâlâ senin için doğuyor. Ve inan — en güzel şeyler, hep “artık olmaz” dediğin anda olur.

İçinde heves olduğu sürece geç kalınmış sayılmaz. Bazen her şeyin değişmesi bir karara bakar. Belli olmaz sadede hayatın rutininin biraz dışına çıkmak lazım.

Nefes aldığın sürece ve sağlıklı işen hiçbir zaman hiçbir şeye geç kalmamıştır nasip diyede bir şey var