İnsanı en çok ne üzer?

Bir zamanlar içine sığmayan umutların, bir gün avuçlarına bile sığmaz oluşu...
Bir gülüşe dünyaları sığdırırken, o gülüşün artık başkasına dönük olması…
Ve en çok da “geç kalmış olmanın” sessizliği.
İnsanı en çok, kalbinden geçenleri anlatamadığı hâlde“Anlatamadın” diye suçlanmak üzer.
Çünkü bazen kelimeler kifayetsizdir;
susmak, bağırmaktan daha gürdür.
Bir de vardır “içten içe ölmek” diye bir hâl;
kimse bilmez, kimse görmez ama insan,
her sabah biraz daha eksilerek uyanır.
İnsanı en çok, sevdiği hâlde
yetemediği şeyler üzer.
Ve bazen, kendini bile sevmeyi unuttuğu an.
Çünkü en büyük hüzün,
bir başkasını değil
kendini kaybetmektir...