Kırılmamak için duygularını gizlediğin anlarda, aslında en çok kendine mi zarar veriyorsun?

Duygularımı gizlediğim her an, kendimi koruduğumu sandım ama aslında içimde yavaş yavaş küçüldüm. Güçlü görünmek bazen sadece sessizce tükenmek oluyor.

Evet… itiraf etmem gerekirse, en çok kendime zarar veriyorum o anlarda. Kırılmamak için sustuğum her şey, içimde yankılanıp büyüyor. Duygularımı gizledikçe sanki kimse fark etmesin diye kalbimin üstüne kalın bir perde çekiyorum ama o perdenin ardında nefes almak zorlaşıyor. Bir süre sonra fark ediyorum ki, kimseyi kırmamak uğruna kendimi incitmişim. Gülümseyip “iyiyim” derken aslında içimde sessiz bir çığlık atmışım. Çünkü bastırdığın her his, bir gün mutlaka bir yerden sızıyor; bazen bir bakışta, bazen bir cümlede, bazen de hiçbir neden yokken dolan gözlerinde…O yüzden artık öğreniyorum; duygularımı gizlemek güçlü olmak değil, kendime uzaklaşmakmış. Gerçek güç, hissettiklerini zarifçe anlatabilmekteymiş hem karşındakine hem de kendine dürüst olabilmekte.

Duygularımı sakladığımda sanki kendimi koruyormuşum gibi oluyor ama aslında bütün yükü içimde taşıyarak en çok kendime zarar veriyorum.. Vee bunu hep yapıyorum