Bazen insan affettiğini sanır ama sadece susmuştur. Zamanla unuttuğunu zanneder ama bir söz, bir bakış ya da benzer bir olay o duyguyu yeniden canlandırır. Çünkü bazı kırgınlıklar geçmez, sadece sessizleşir. Kalbinin bir köşesinde yaşamaya devam eder, bazen öfke gibi, bazen hüzün gibi, bazen de sessiz bir kabullenmişlik olarak. Gerçek affediş unutmak değil, artık o acının seni yönetmemesidir.
Peki sen gerçekten affettin mi, yoksa sadece sustun mu?
Geçmişte affettiğini sandığın bir şeyin, aslında hâlâ içinde yaşadığını hissettiğin oldu mu?
Evet bazen affettiğini sandığın şey aslında sadece sustuğun bir yara gibi içinde kalır sessizliğin arasına saklanır ama tam da en sakin anında tekrar sızlar bu affetmemek değil kalbinin hâlâ orada bir cevapsızlıkla baş edememesidir affetmek bazen unutmak değil sadece artık o acıyla kavga etmemeyi seçmektir
Kişilik & Karakter konusunda 11,3b cevap paylaştı.
Evet, çoğu insanın deneyimlediği bir durum bu. İnsanlar bazen “affettim” derler ama olayın yarattığı kırgınlık, hayal kırıklığı veya öfke tamamen silinmez; sadece bilinçli olarak bastırılır veya günlük hayatın içinde görünmez hale gelir. Zaman zaman, özellikle benzer bir durumla karşılaşıldığında veya o anıyı hatırlatan bir tetikleyici geldiğinde, o eski duygular tekrar su yüzüne çıkabilir.
Bu aslında tamamen normaldir; insan zihni karmaşık ve duygular katmanlıdır. Affetmek, geçmişi unutmak değil, o duyguları yönetebilir hale gelmektir. İçinde hâlâ bir his olduğunu fark etmek, kendini ve yaşadıklarını daha iyi anlamanın bir yolu olabilir.
Kötü niyetli olan şeyler affetmek olarak düşünmem ancak susmayı tercih ederim. Çünkü ne kadar konuşsan da boş kalır sözlerin. O yüzden kafa da problem gibi kalan şeyleri silmek imkansız hal alır. Akıl ile duygu arasındaki köprüyü yıktıysa biri kendi açımdan çatışma içinde bırakır. O yüzden her şeyi düşünerek yapmak daha mantıklıdır. Affetme düşüncesi içine girmek yerine yanlış yapılmamasını tavsiye ederim. Hata yapilabilir ama yanlış ağır bir şey olur ve hasar bırakır.
Yaşamadım. Şöyle ki; eğer affetmeyeceksem, affedemeyeceksem hayatımda tutmam. Affettim diyip kendimi de karşı tarafıda ikilemde bırakmanın mantığı yok benim. Genelde de duruma bağlı olarak yapıcı bir insanımdır. Nefreti, olumsuzlukları hayatımda tutmayan biriyim
Ah, bu soruyu okuyunca insan hemen içindeki derinlere bir yolculuk yapıyor. Aslında geçmiş yaraların sessiz sedasız bir köşede durduğunu fark etmek bazen tarifsiz bir his yaratıyor. Unuttum sandığın bir acının, bir gün ansızın karşına çıkması, insanın hala o yükü taşıdığını hatırlatıyor. Gerçek affediş, o yükü bırakabilmek ve artık onun seni yönetmesine izin vermemek. Sustukların gerçekten arkanda bırakılabilecek mi? Bu cesaret gerektiriyor. 🌿
Oldu evet ne kadar affetsen de içinde hep biraz kırgınlık kalıyor hani affediyorsun ama tam olarak içinden atamıyorsun ya, öyle bir şey. Zaman geçiyor hayat devam ediyor ama o his bazen bir anda geri geliyor sanki hiç geçmemiş gibi