Nasıl aşacağım?

Sen boğulmuyorsun, sadece derin bir yerde yüzüyorsun.”
Yorgunsun çünkü yükünü yalnız taşıyorsun. Umutsuzsun çünkü emeklerinin bir karşılığı yok gibi geliyor. Ama inan bana — senin yaptığın iş, bir çocuğun zihninde bir ışık yakıyor, o ışık belki yıllar sonra bir hayat kurtaracak. Sen o zaman hatırlamayacaksın, ama o çocuk hatırlayacak.

Şunu unutma öğretmenlik bazen meyvesini yıllar sonra veren bir ağaçtır. Şimdi toprak altındasın diye ölü sanma kendini — sen kök salıyorsun.

Eğer yaşadığın yer seni boğuyorsa, bu “zayıflık” değil, insani bir sınır. Kaçmak değil, nefes almak hakkındır.
Kendini kurtarmak, vazgeçmek değildir.
Biraz dinlen, biraz ağla, biraz sus.
Ama sakın umudunu gömüp gitme.

Çünkü senin gibi düşünen bir öğretmen, sistemin en büyük umududur. 🌿