Duygularınıza esir oluyor musunuz?

Oluyorum… hem de bazen fazlasıyla. Duygular, insanın en güzel ama en zor yanı. Onlardan kaçmaya çalıştıkça daha çok sarıyorlar seni; bastırdıkça daha güçlü hissediyorsun. Ben de bazen aklımın değil, kalbimin yönlendirmesine izin veriyorum belki bu zayıflık değil, tam tersine insan olmanın bir gereği. Çünkü duygusuz yaşamak, düz bir çizgide yürümek gibi; güvenlidir ama hiçbir yere götürmez.

Bazı anlar vardır; bir şarkı, bir koku, bir söz… içini altüst eder. Mantık “unut gitsin” der ama kalp “bir dakika, bu önemli” diye fısıldar. O an duygularına yenilirsin belki, ama o yenilgi bile tatlıdır. Çünkü hissediyorsundur bu da yaşamın kanıtıdır aslında. Tabii duygulara esir olmanın bedeli de vardır: fazla düşünmek, fazla hissetmek, bazen olmayan şeyleri büyütmek. Ama yine de ben duygularımdan kaçmak istemem. Çünkü onlar olmasa, yazdığım kelimeler, kurduğum bağlar, sevinçlerim ve kırgınlıklarım eksik kalırdı.

Bence duygulara esir olmak, bazen yıkıcı olsa da, **ruhun diri kaldığının işaretidir.**Asıl tehlike, hiçbir şey hissetmemeye başlamaktır. Yani evet… duygularıma esir oluyorum. Ama belki de o esaret, beni gerçekten “ben” yapan şeydir.

Eskiden oluyordum, hem de fazlasıyla… Duygularımın ipini elimde tutamaz, her hissi kalbimin merkezine oturturdum. Üzüldüysem dünya yıkılmış gibi hisseder, seversem sınır tanımazdım. Ama zaman öğretti… İnsan, duygularına esir olunca kendini kaybediyor. Şimdi hislerimi bastırmıyorum ama onlara yön vermeyi öğrendim. Artık ben duygularımı yaşıyorum, onlar beni yaşamıyor. Kısacası, eskiden duygularımın esiriydim; şimdi ben, duygularımın sahibi

Çogu zaman oluyorum