Insanin kendime duyduğu güven, gerçekten olgunluk mu, yoksa sadece sinanmamışlığın kibri midir?

İnsanın kendine duyduğu güven, bir ölçü kıyas meselesidir.
Ben bu hayatın hür tülü sillesini de tekmesinide yedim deyip bir kıymık battı diye ortalığı velvereye veren Cool master... çok gördüm.

Hayat, herkesi bir gün sınar...
"ölüyorum galiba..." O yüzden özgüven dediğin şey; test edilmemişse Ben kendimce henüz kibir aşamasındadır diyebilirim görmüş yaşamış tatmış hissetmiş ve bunu bir kez defa deneyimlemiş ise olgunluk haline evrilir.

Bir insanın kendine olan güveni kaybettiğinde ortaya çıkan sabır, metanet, sağduyu, sakinlik... gibi erdem ve karakteri gösterir.
O yüzden ben “kendine güven” lafını değil, kendine dayanabilme becerisini daha kıymetli bulurum.
Özgüvene sahipim diyenler hayatın en müthiş fırtınası hayel edip sonra sessiz durgun bir denizin sakinliğinde yol almayı ister...

Yaşanmışlıklar zorluklar acılar insanı gelişmeye zorlar gelişim ise özgüveni yükseltir, özgüven iyi giden anlarda değil sende iz bırakan derin yaralar sayasinde ortaya çıkar biraz düşmen biraz reddedilmen biraz aç kalman gerekir işte o zaman ayağa kalkmasını ve tekrardan savaşmasını öğrenirsin, insanın kişiliği bencillik, küstahlık ve kibir ile yoğurulur ise kendini beğenmişliğin yalnızlığın ve yoksunluğun başkenti olur karanlıkta kaybolup gitmeye mahkumdur ;unutmayalım ki hiçbir fırtına sonsuza kadar sürmez sabretmek erdemdir ben karıncayı bile kendimden büyük görürüm gerçek bilgelik tevazu ve hoşgörüde saklıdır iyilikten iyilik kötülükten ise kötülük doğar.

Eğer başarısızlıgin altında yatan sebep aptallıksa kucumserim kusura bakmasın kimse. Ama bazen şans yaver gitmez, bazen öngörülemeyen şeyler olur ve başarısız olunur , bunlar hayatın olağan durumları. Ama aynı şartlar altında aynı şeyleri yapıp başarı bekleyeni, hiç bir stratejik planı olmadan başarı bekleyeni, havadan çok büyük paralar kazanacağını sanan kumarbazlari kucumserim arkadaş. Dünyada bir tek onlar akıllı , hepimiz salagiz sanki 🤣