Ruhun mu daha çok yorulur yoksa bedenin mi?

Bazen insan düşündükçe fark ediyor ki, beden yorgunluğu geçici, ruh yorgunluğu derin ve sinsice gelir. Beden, iyi bir uyku, sıcak bir duş veya biraz hareketle kendini toparlayabilir. Ama ruh öyle mi? Ruhun yorgunluğu, bir gölge gibi sessizce izler, insanın içini kemirir, bazen hiç fark etmeden günleri bulanıklaştırır. Kimi zaman bir söz, bir kırgınlık, bir hayal kırıklığı ruhu yorar; beden buna katlanır ama ruh daha derin bir boşluk hisseder.

İnsan en çok kendi içinde mücadele eder; dışarıdan bakınca güçlü görünür, ama içte bir ağırlık taşır. Ruh yorgunluğu, beden yorgunluğundan farklıdır çünkü görünmezdir, hissedilir ama kolayca anlatılamaz. Ve bazen onu dinlemek, bedenini dinlemekten çok daha uzun ve sabırlı bir süreç ister. Bazen de en büyük ders, ruhunu dinlemeyi öğrenmekte saklıdır. Çünkü beden iyileşebilir; ruh iyileştiğinde ise insan gerçekten kendine kavuşur.

Ruhum yorulunca bedenim de bunu hemen hissediyor aslında sanki içimdeki tüm enerjiyi biri çekip alıyor gibi oluyor ne kadar dinlensem de tam olarak toparlanamıyorum çünkü yorgun olan bedenim değil ruhum insan bazen sadece dinlenmeye değil huzura da ihtiyaç duyuyor