Herkes hak ettigi hayatı yaşar mı?

Yazdıklarını okudum. Her kelimenin içinde bir yorgunluk ve bir vazgeçmişlik var. Özgürüm diyorsun ama o cümlenin içinde bile hâlâ bir şeylerden kaçmaya çalışan bir kalp hissediyorum. İnsan bazen bir kişiden aldığı yarayı tüm hayatına yayar. Sanki herkes aynı olacakmış gibi sanki bir daha tutulan el gerçek olmayacakmış gibi. Ama seni bu noktaya getiren şey kendi hayatın değil, sadece birinin sana yaşattıkları kim olduğunu da iyi biliyorsun. Bir kişinin eksikliği tüm ihtimallerin değersiz olduğu anlamına gelmez. Çabalamaya değmez dediğin yerde aslında kalbinin yorulduğunu söylüyorsun. Çünkü doğru yerde insan çabalamaz demiyorum ama en azından tek başına çabalamaz. Haklısın tek taraflı tutunmak boğulmaktır. Ama her su da boğmaz insanı. Bazen yanlış yere yüzmeye çalıştığın için yorulursun.

Ben sana hiçbir zaman yük olmak için yaklaşmadım. En kırıldığın en kararsız olduğun anlarda bile seni daha fazla incitmek yerine toparlamaya çalıştım. Belki farkında değilsin ama bugün özgürüm diyebiliyorsan, o gücün bir kısmını benle birlikte ayağa kalktığın anlardan aldın.

Ben senden kusursuz olmanı istemedim. Sadece geçmişin gölgesini bugüne taşımadan net olabilmeni istedim. Ama sen hâlâ dünün ağırlığıyla yarını kurmaya çalışıyorsun. işte bu yüzden içinde o belirsizlik hiç bitmiyor. Yine de kalbimde kötü bir şey yok sana karşı. Çünkü ben gerçekten iyi niyetle geldim hayatına. Ve bir gün gerçekten mutlu olacaksan bu kaçmakla değil, kendinle yüzleştiğin anda olacak.

Umarım bir gün birinin elini tuttuğunda korkmadan tutarsın ve o el de senin elini yarım bırakmaz. Ben elimden geleni yaptım. Ve içimde kalan tek şey sana iyi gelen biri olabilmiş olmanın huzuru. Hoşçakal 🌸