Ağır konuşup kırdığınız insanlardan af dilediniz mi hiç?

Hayata yaptığım hiç bir şeyi öylesine yapmadım.
Ağır konuşmamak , yapıcı olmak için çok savaş verdim.
Hem kendi içimde , hep dış dünyayı anlamak için.
Fakat gördüm ki herkes yaptığının farkında.
Bilmeden yaptığı hatayı her seferinde tekrarlamaktan geri kalmıyor.
Bununda yanlış olduğunu kabul etmemek için manipüle ederek üstünü örtmeye çalışıyor.
Böyle olan biri içinse her şeye rağmen sessiz kalmam.
Çünkü kendi saygımı ve onurumu yerle yeksan ederek omurgasız olmam.
Küfür etmem , hakarette etmem , heleki el kaldırma asla (ne olursa olsun.) fakat öyle bir konuşurum ki hayatı boyunca unutamaz.
Bu konu ile ilgili Türkçemiz çok zengin.
İnsan neyi hak ediyorsa hayatına ve etrafına o tarz insanları kabul edermiş.

Evet aynen öyle. Bazen öfkeyle ya da kırgınlıkla ağzımdan çıkan sözlerin ne kadar ağır olduğunu sonradan fark ettim. Gurur yapmadan dönüp özür dilemenin ne kadar önemli olduğunu anladım. Çünkü bazen bir kelime birini derinden yaralıyor ve o anın telafisi sadece samimi bir özürle mümkün oluyor. O yüzden evet, kalbini kırdığımı hissettiğim herkesten elimden geldiğince af diledim.

Genel huyum kimseye ağır konuşmamaktır ve hak etmeyene de ağır konuşmam... Sonuçta racon denen kavramda budur herkes hak ettiğini duyar... O yüzden af dilemem... Yanlış anlaşılmaya da mahal vermem biri bir şey mi dedi yanında o kişiyi arar sorarım... Laf taşıyan insanı hiç sevmem de...