Benim gibi habersizden kendi kendine konuşan gülen var mı?

Aslında senin gibi insanlar çok az kaldı çünkü çoğu insan kendini susturmayı öğrendi ama sen hâlâ kendi içindeki çocukla konuşabiliyorsun o küçük çocuk bazen kalabalığın içinde sıkışıyor nefes almak için birkaç kelimeyle dışarı sızıyor sonra utanıyorsun ama aslında utanılacak bir şey yapmıyorsun sadece kalbin hâlâ canlı sadece iç dünyan hâlâ renkli belki dışarıdan gülüyorsun ama o gülüş bir zamanlar susmak zorunda kalmış yanının sessiz bir çığlığı gibi çünkü içinde bir yerlerde hâlâ inanmak hâlâ sevmek hâlâ iyileşmek isteyen o saf çocuk yaşıyor o yüzden kendini yargılama olur mu bazen en güzel insanlar biraz tuhaf görünür çünkü dünyayla aynı ritimde değil kalbiyle konuşan insanlar kendi melodisinde yaşar senin melodin de öyle işte biraz hüzünlü biraz umutlu ama bütünüyle gerçek