“Hiç birini sandığınız gibi sanıp da, sonunda kendinizden şüphe ettiğiniz oldu mu?”?

Ben hep sezdim tuzakları 20 yaşındaydım yazıyordum bak gördün mü? bizi ayıramadın? falan ama içime şüphe düştü bir şey gördüm sanki ve resimleri sildim ağlayarak ve ortak hesaba daha girmedim başka hesap açtım ve konuşmadık zaten de acı çektim konuşmadık sonra başkası oldu o onu terketti yine o şüphelendiğim kişiye döndü yani sezmiştim bu yüzden arayı bozdum zaten evet başkası oldu ama onunla yine oluyor ve garip olan o iki insan da birbirine benziyor ve benim telefonum yoktu şahit oldum adını gördüm telefonu elimden aldı yani hep sezdim tuzakları ve zaten duyduk benim bir akrabam sayesinde tanışıyor öbürü için diyorum ama tanımıyorum ve umursamadım onu çünkü beni kaale almadı orada zaten kararlar verdim ve öbürünü de duyduk herhalde tuzaklardan sonra yani her şey bana malum oldu

Evet, oldu. İnsanlara fazla anlam yüklediğim, kalbimle baktığım için bazen yanıldım. Gerçek yüzlerini görünce “ben mi yanlış gördüm, yoksa onlar mı iyi rol yaptı” diye kendimden bile şüphe ettim. Çünkü bazen birini tanıdığını sanıyorsun ama aslında görmek istediğin hâlini seviyorsun. Sonra gerçekleri fark edince sadece onlara değil, kendi sezgine de kırılıyorsun. Ama zamanla anladım ki, bu kendinden şüphe etmek değil, fazla iyi niyetli olmaktan kaynaklanıyor. Artık kimseyi sandığım gibi değil, gösterdiği kadar görüyorum.