“Kırıldığını anladıkları hâlde aynı şekilde davranmaya devam eden birini affedebilir misin?”?

Soru ve detay çok güzel olmuş ellerine sağlık. İnsan ilişkileri çoğu zaman karmaşıktır ve duygularımız bu ilişkiler içinde şekillenir. Bir insanın seni istemeden kırması, çoğu zaman affedilebilir bir durumdur. Çünkü her insan hata yapabilir. Ancak bir kişi, seni kırdığını açıkça bildiği hâlde aynı davranışı sürdürüyorsa, bu durum basit bir hata olmanın ötesine geçer. Artık ortada bir seçim, bir tavır vardır. Bu da kişinin sana ve duygularına ne kadar değer verdiğini gösterir. Kırıldığını ifade ettiğin hâlde, karşındaki kişinin seni aynı noktadan tekrar tekrar incitmesi, duygusal bir duyarsızlık ya da saygı eksikliği anlamına gelir. Böyle bir durumda affetmek, kolay bir karar değildir. Çünkü bu, sadece bir olayı değil, o olayın arkasındaki tutumu da sorgulamanı gerektirir. Affetmek, her zaman ilişkiye devam etmek anlamına gelmez. Bazen affetmek, sadece kendi içinde huzura ulaşmak için yapılır. Kalbinde yük taşımamak için... Ancak bu, karşındaki kişiyi olduğu gibi kabul edip her şeyi unutman gerektiği anlamına da gelmez. Özellikle aynı davranış tekrar ediyorsa, bu durum kişinin değişmeye niyeti olmadığını gösterir. Böyle birini affedip affetmemek, kişinin kendisine ve kendi sınırlarına duyduğu saygıyla ilgilidir. Her insan, kırılmaktan korunmayı hak eder. Bir noktadan sonra affetmek değil, kendini korumak öncelikli hâle gelir. Çünkü sürekli kırılan bir kalp, zamanla hissizleşir ve bu da kişinin kendisiyle olan bağını zedeleyebilir. Sonuç olarak, kırıldığını bildiği hâlde seni aynı şekilde kırmaya devam eden birini affetmek, kolay alınacak bir karar değildir. Bu karar, affetmeye değip değmeyeceğiyle değil, senin kendine ne kadar değer verdiğinle ilgilidir. Bazen en doğru affediş, sessizce uzaklaşmaktır.

Bir insan kırıldığını bildiği hâlde aynı davranışı sürdürüyorsa, artık yanlışlık değil, umursamazlık vardır orada. Affetmek isterim belki ama içimdeki saygı eksilirse geri dönüşü olmaz. Çünkü affetmek unutmak değil, acıyı taşımamayı seçmektir. Ama bazı yaralar kapanmaz, sadece sessizleşir. O yüzden bazen affetmek değil, vazgeçmek daha doğru gelir insana. Sessizlik de bir vedadır aslında.