Sence yaşlanmak bir çöküş mü yoksa olgunlaşmanın ödülü mü?

“Akıl yaşta değil, baştadır” kim demişse doğru söylemiş! Olgunluk da öyle. Belli bir yaştan sonra, özellikle hayatının sonuna yaklaşmış insanların çocuklaştığını gördüm. 9 ile 14 yaş arasında, akranlarımla vakit geçirmeye ve PC oyunları sevdiğim kadar, farklı yaşlardaki insanlar (benden yaşça büyük kuzenler ve komşu çocukları, akrabalar ve aile büyükleri) ile vakit geçirmeyi de severdim ve her fırsatla sohbetlerine katılırdım. O süre zarfında yavaş yavaş o insanların karakter ve huylarını çözmeye başladım. Pekte “büyük” veya “yaşlı” (görünüşleri dışında) olmadıklarını farkettim, hatta en yaşlıların en çocukça davrananların olduklarını, en tez canlı, en alıngan, en çabuk küsen, en saçma tavırları sergileyenlerdi. Ben olgunlaşacağım kadar olgunlaştım, bundan ötesi yoktur, yaşlanmak gibi bir niyetim de yoktur 😆 İsteyen herkes yaşlandıkça veya yaş aldıkça olgunlaşacağını veya olgunlaştığını inanabilir