Bilmek mi? Hissetmek mi?

Bilmek ile hissetmek arasında ince bir çizgi vardır. Bilmek, aklın işidir. Tanımlar, kurallar, neden-sonuç ilişkileriyle şekillenir. Netlik ister, ispat arar. Bilgi; düzenli, ölçülebilir ve paylaşılabilir bir yapıya sahiptir. Ne olduğunu biliriz, neden olduğunu anlarız. Bilmek güven verir çünkü bilinmezliğin korkusunu azaltır ama hissetmek öyle değildir. Hissetmek, akıl dışıdır. Tanımsızdır çoğu zaman. Kelimelere dökülmesi zor, ölçülmesi imkânsızdır. His, içten gelen bir çağrıdır. Kalbin, ruhun, bedenin bir tepkisidir. Bilmediğimiz halde hissettiğimiz çok şey vardır. Birini sevdiğimizi bazen açıklayamayız, ama hissederiz. Bir yerin bize “iyi geldiğini” biliriz ama nedenini bilmeyiz. Çünkü hissetmek, yaşamın içsel tanığıdır. Hayat sadece bilerek yaşanmaz, sadece hissederek de değil. Bilmek yönümüzü tayin ederken, hissetmek yolda kalmamızı sağlar. Bilgi bizi ileri taşır ama hisler bizi insan yapar. Bu yüzden ne sadece bilmek yeterlidir ne de sadece hissetmek. Gerçek denge, ikisini aynı anda taşıyabilmektir. Kimi zaman akla sığınmak gerek, kimi zaman kalbe. Ama en çok da ikisinin birlikte konuşmasına izin vermek gerek.